Το αγιόκλημα (γνωστό και ως αιγόκλημα, και μπιρμπιλιά) είναι αναρριχητικός θάμνος που φτάνει τα 6 έως 10 μέτρα. Έχει ωοειδή φύλλα, λευκά ή υποκίτρινα ή και κόκκινα άνθη που έχουν χαρακτηριστικό, ευχάριστο άρωμα. Φέρει καρπούς χρώματος πορτοκαλί που έχουν τοξικές ιδιότητες. Καλλιεργείται σαν διακοσμητικός θάμνος σε φράχτες αγαπά τις δροσερές περιοχές με υγρά, πλούσια εδάφη.
Είναι φυτό γνωστό από την αρχαιότητα. Πιθανόν να πρόκειται για το κλυμένο του Θεόφραστου και το περικλύμενο ή επίσης κλύμενο του Διοσκουρίδη.
είναι αειθαλής θάμνος. Έχει βλαστό αναρριχώμενο, λεπτό, με κλαδιά λεία ή λίγο χνουδωτά, ύψους 1,50- 2 μ., φύλλα ανταυγοειδή, σχεδόν δερματώδη, αμβλέα, τα ανώτερα συμφυή και τα υπόλοιπα επιφυή και άνθη κιτρινόασπρα-κοκκινωπά, εύοσμα, επιφυή, σε ακραίους σπονδύλους. Αυτοφύεται σε θαμνοτόπους και χέρσα ασβεστώδη μέρη σ’ όλη την Ελλάδα. Ευδοκιμεί σε ημιορεινές περιοχές και σε χωράφια μέτριας γονιμότητας, ξηρικά ή ποτιστικά. Ανθίζει την περίοδο Ιουνίου-Αυγούστου.
Τα χρήσιμα μέρη του αγιοκλήματος είναι τα εναέρια τμήματα που περιέχουν φυτική κόλλα, σαλικυλικό οξύ, γλυκοζίδιο και ιμβερτίνη. Το φυτό έχει ποικίλες εφαρμογές.
Το αγιόκλημα θεωρείται ότι ανακουφίζει από το βήχα, τον πονόλαιμο, την αϋπνία. Ο φλοιός του φυτού είναι διουρητικός. Ωστόσο, θα πρέπει να χρησιμοποιείται προσεκτικά και με επιφύλαξη, λόγω της υψηλής τοξικότητας των καρπών του. Τα άνθη του χρησιμοποιούνται ευρέως κατά του πυρετού και κυρίως των θερινών μηνών. Καθαρίζουν τις τοξίνες, ενώ στην κινεζική ιατρική χρησιμοποιούνται στη θεραπεία ορισμένων τύπων διάρροιας.
Ωστόσο, δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε ποτέ τους καρπούς του φυτού επειδή είναι πολύ τοξικοί και επικίνδυνοι.
Τα γεράνια περιλαμβάνουν πάνω από 300 είδη ετήσιων και πολυετών ποωδών φυτών, μερικά από τα οποία είναι ριζωματώδη ή κονδυλώδη. Τα φύλλα τους είναι συνήθως βαθιά λοβωτά και τα άνθη τους πενταπέταλα. Αναπτύσσονται σε ηλιόλουστες ή ελαφρά σκιασμένες θέσεις, σε κάθε καλά στραγγιζόμενο έδαφος, με μικρές απαιτήσεις σε νερό. Για να ενθαρρύνουμε την ανάπτυξή τους, αφαιρούμε τα παλιά κλαδιά και τα ξερά άνθη. Καλλιεργούνται σε βραχόκηπους, συνθέσεις και γλάστρες.
Τα κονδυλώδη και ριζωματώδη είδη πολλαπλασιάζονται με διαίρεση, ενώ τα υπόλοιπα είδη με μοσχεύματα κατά τη διάρκεια της βλαστικής περιόδου.
Στυπτικό, χρησιμοποιείται για διάρροια και αιμορραγία, αιμορραγία ούλων και αιμορροΐδες.
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Μ' αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός,
κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός.
Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απ' τη δουλειά.
εγώ και εκείνη όνειρα, φιλιά.
Το 'δερνε αγέρας κι η βροχή,
μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά και γλυκιά απαντοχή.
Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή!
Πάρ' το στεφάνι μας, πάρ' το γεράνι μας,
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή.
Κράτα το χέρι μου και πάμε, αστέρι μου,
εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί!
Ένα κρεβάτι και μια κούνια στη γωνιά,
στην τρύπια στέγη του άστρα και πουλιά.
Κάθε του πόρτα ιδρώτας κι αναστεναγμός,
κάθε παράθυρό του κι ουρανός.
Μα όταν ερχόταν η βραδιά,
μες στο στενό σοκάκι ξεφαντώναν τα παιδιά.
Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε καρδιά!
Πάρ' το στεφάνι μας, πάρ' το γεράνι μας,
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή.
Κράτα το χέρι μου και πάμε, αστέρι μου,
εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί!
